«..1 tylde øl och et glas brendeVin..»
Etter alt å døma var det kontinuerleg gjestgjevardrift i Salhus utover 1500- og på 1600-talet. Sal av øl og brennevin gav truleg mest inntekter. I 1706 heiter det at udi Salhuus tappis undertiden 1 tynde øl och et glas brendeViin for de Reisende. Sakførar Johan Simon Cramer sikra seg i 1749 privilegium frå stiftbefalingsmannen over Bergen stift til å stå for gjestgjevardrift i Salhus. I løpet av nokre år fekk han sett opp nye bygningar og gjort naudsynte utbetringar. Ei forordning frå 1757 påbaud kongeleg løyve til gjestgjevardrift, noko Cramer sikra seg året etter. Han fekk tilby mat, drikke og overnatting. Øl kunne bryggjast på staden, men framstilling av brennevin var strengt forbode. Drifta måtte ikkje føra til noget Fylderie og Tidsspilde for Bonden eller Andre.
Etter at Cramer døydde i 1766 blei gjestgjevarstaden auksjonert bort. Forutan det store gjestgjevarhuset fanst drengestove, ein mura kjellar, eit hønsehus, to eldhus, smie, fjøs med låve, kalvehus, smaleflor og tre utløer. Nede ved sjøen stod eit stort bygningskompleks med sjøbuer og bustader over, samt eit naust. Buene vart truleg brukte til sildesalting.
1720 - 
[1, 2] 
